dinsdag 24 november 2009

Terschelling


Dit weekend zijn we (moeder, zussen en ik) naar Terschelling geweest.
Even uitwaaien zeg maar... maar wegwaaien was een betere woordkeuze. Op de heenweg sprongen we op onze fiets, waaide letterlijk over de dijk van West naar Midsland richting Hoorn en we hebben niet eens hoeven trappen! Heeerlijk!!!! Tot we aan de terugweg begonnen...
Bikkelen door de duinen, de bossen, langs het strand om uiteindelijk met verwaaidt hoofd, compleet uitgeput in ‘de Walvis’ neer te ploffen en een biertje te pakken waar we dan uiteraard meteen dronken van werden (arme mama, ze drinkt niet)

We hebben iets met Terschelling. Het voelt een beetje als thuis. 'Vroeger' gingen we met onze ouders vaak een week in zo’n knus huisje zitten. Wadlopen en met dode aangespoelde kwallen sjouwen… op de huifkar lachen om een knol die bij iedere stap een scheet liet. Koffie drinken in de molen en cranberries plukken. Luisteren naar de legendes en verhalen van het eiland en ’s avonds waren daar de 4 stralen van de brandaris die beschermend over het eiland gleden.

Portret Sem


Op mijn site kun je de opbouw van dit schilderij bekijken.
http://www.ingridfriesen.nl/portret.html

vrijdag 13 november 2009

zondag 8 november 2009

Droedelen


Gisteren was de eerste les van mijn cursus Mixed Media die ik in Vierlingsbeek geef.
We gingen een ideeen, of inspiratie blad maken wat we de rest van de cursus kunnen gebruiken voor het schilderij wat we gaan maken. We gebruikte het 'droedelen' om de ideeenstroom op gang te brengen en er kwamen hele diverse en leuke dingen uit.

Hierboven heb mijn dagboektekening van 7 nov. ook een beetje gedroedeld.

donderdag 5 november 2009

Sneeuwwitje


Nora keek voor het eerst Sneeuwwitje. Heel leuk met die guitige dwergjes. Maar dat einde... Nadat de heks gierend van het lachen sneeuwwitje voor dood achter liet en de dwergen kapot van verdriet naast haar levenloze lichaam treurden, kwam de prins zingend aan (op wit paard), kuste haar en nam haar in zijn armen terwijl ze weer bij kwam en overmand door verliefdheid haar prins hartstochtelijk omhelsde. Happy End zou je denken. Nora zat gekluisterd aan de tv. Snoetje bloedserieus, terwijl ze naar de aftiteling keek, welde er een traan op in haar ogen. Oma Marjo zag het. Terwijl ik haar troostend toesprak, brak ze en huilde tranen met tuiten. Opa Herman riep nog, "maar het is toch goed afgelopen". Mannen! Die snappen er ook niets van.